คือ บางคนอาจจะเง็งๆ ว่าเอ๊ะไอ้นี่มันเป็นใครมาวิจารณ์นู่นนี่เลยจะขอแนะนำตัวหน่อยครับ (พอดีมีคนมาขอรายละเอียดเรื่องที่เรียนอยู่ด้วย )ใครที่ขี้เกียจอ่านก็ข้ามๆไปก็ได้ครับ 

อ้อสำหรับคนที่สนใจบทวิจารณ์ : http://moviessearch.yahoo.co.jp/detail/tymv/id324031/  ( in Japanese )

คนเรามีทางเลือก 2 ทางเมื่อเกิดอาการล้มลุกคลุกคลาน

1. รอให้ใครซักคนมาฉุดให้ลุกขึ้นอีกครั้ง
2. ถ้ารอจนเมื่อยแล้วมันไม่มีใครมาซักกะที คงต้องลุกเอง ถึงแม้จะใช้เวลามากกว่าทางแรกซักหน่อย

                宮崎  VS  押井 – Miyasaki VS Oshi

              จุดต้นของบทความนี้เรื่มมาจากการไปซื้อ 「もののけ姫はこうして生まれた」ซึ่งเป็นดีวีดีเกี่ยวกับขั้นตอนการผลิตทั้งหมดของโมโนโนเกะหนังเรื่องสุดท้ายของจิบบลิในการใช้เซลอะนิเมชั่น ( cell animation ) ในส่วนสุดท้ายของดีวีดี เป็นบทสัมภาษณ์ตอนนำโมโนโนเกะไปฉายที่อเมริกานักข่าวที่นั่นตั้งคำถามมิยาซากิว่ารู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับไซ-ไฟอะนิเมชั่นหรือพวกหนังที่เป็นรูปแบบของอนาคต ( ประเภทในปี2053 โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่.......ฯลฯ....ทำนองนั้น )คำตอบของมิยาซากิคือไม่ชอบหนังแนวนั้นเพราะ “ โอ้อวดความสิ้นหวังในตัวเอง มองสิ่งรอบตัวอย่างผิวเผิน รวมถึงขอบเขตเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ไม่มี น้ำหนักมากพอ ดูไร้ค่าและไร้ซึ่งความสวยงาม” ซึ่งถ้าดูกันจริงๆแล้วหนังของมิยาซากิก็ไม่ใช่แนวไซ-ไฟอะนิเมชั่นแต่อย่างใดถึงแม้เจ้าตัวจะชอบวาดพวกเครื่องจักรกลมากก็ตาม ตัวผมซึ่งได้รับผลกระทบจากอะนิเมชั่นของญี่ปุ่นมาจาก 2 สายหลักๆได้แก่ สายของมิยาซากิหรือจิบบลิที่ทุกคนรู้จักกันดีส่วนอีกสายนึงคือ ส่วนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของ โอชี่ มาโมรุ  ผู้กำกับเจ้าของผลงาน Ghost in the shell ต้นแบบที่มาของ The Matrix ไซ-ไฟ ชื่อกระฉ่อนที่สั่นสะเทือนวงการด้วยการถ่ายทำและเรื่องราวที่แหวกแนวหนังไซ-ไฟทุกเรื่องที่เคยมีมา ทั้ง2คนที่เป็นผู้นำในการพาวงการอะนิเมชั่นของญี่ปุ่นให้เป็นที่รู้จักของโลก ผู้นำที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

                ในส่วนแรกผมขอนำบทความของโอชี่ซึ่งเป็นบทสัมภาษณ์ที่ถูกตีความในเน็ท เกี่ยวกับมิยาซากิมาให้อ่านกัน  ( http://www.azcentral.com/ent/movies/articles/0224anime24.html )

               I think I am a model citizen in real life, but in my brain, that's different," Oshii says with a big smile. "Everybody has a fantasy of doing something bad. Sometimes I want to launch missiles into every building in Tokyo, so I create a movie like that. I am making films about what I am thinking about: missiles hitting buildings.

"But Miyazaki is hiding. He has a passion to destroy Japan, but he's not making what he really wants to make."

                พอผมอ่านในตอนแรกไม่มีความเห็นใดๆทั้งสิ้นได้แต่รีบค้นหาบทสัมภาษณ์ของมิยาซากิมาอ่านและแล้วก็เจอบทความที่มีพลังพอที่จะตอบคำความคิดของโอชี่ได้ มีดังนี้ครับ ( http://www.midnighteye.com/interviews/hayao_miyazaki.shtml )

Other than some Japanese animation we get to see on this side of the world, your films always express a sense of positivity, hope and a belief in the goodness of man. Is this something you consciously add to your films?

In fact, I am a pessimist. But when I'm making a film, I don't want to transfer my pessimism onto children. I keep it at bay. I don't believe that adults should impose their vision of the world on children, children are very much capable of forming their own visions. There's no need to force our own visions onto them.

So you feel that the films you make are all aimed at children?

I never said that Porco Rosso is a film for children, I don't think it is. But apart from Porco Rosso, all my films have been made primarily for children. There are many other people who are capable of making films for adults, so I'll leave that up to them and concentrate on the children.

But still there are millions of adults that watch your films and who get a lot of enjoyment out of your work.

That gives me a lot of pleasure, of course. Simply put, I think that a film which is made specifically for children and made with a lot of devotion, can also please adults. The opposite is not always true. The single difference between films for children and films for adults is that in films for children, there is always the option to start again, to create a new beginning. In films for adults, there are no ways to change things. What happened, happened.

Do you believe in the necessity of fantasy in telling children's stories?

I believe that fantasy in the meaning of imagination is very important. We shouldn't stick too close to everyday reality but give room to the reality of the heart, of the mind and of the imagination. Those things can help us in life. But we have to be cautious in using this word fantasy. In Japan, the word fantasy these days is applied to everything from TV shows to video games, like virtual reality. But virtual reality is a denial of reality. We need to be open to the powers of imagination, which brings something useful to reality. Virtual reality can imprison people. It's a dilemma I struggle with in my work, that balance between imaginary worlds and virtual worlds.

              พอได้อ่านบทความตอนนี้แล้วพอจะสรุปได้ว่ามิยาซากิสร้างงานขึ้นมาจากมุมมองแบบไหน มิยาซากิเคยกล่าวในบทสัมภาษณ์เกี่ยวกับความจำของเด็กๆว่าเด็กอายุต่ำกว่า 3 ขวบไม่สามารถแยกแยะระหว่างโลกความจริงกับซึ่งที่อยู่ในจอทีวีได้ เพราะฉะนั้นที่ควรทำที่สุดคือให้เด็กมีประสบการณ์ในการฝึกประสาททั้ง 4 คือ กิน ฟัง ได้กลิ่นและการสัมผัสให้มากสุด โดยส่วนตัวแล้วผมเห็นด้วยในส่วนนี้เพราะในปัจจุบันเด็กเอาแต่นั่งจ้องจอทีวีจนถูกขังอยู่ในโลกที่ผู้ใหญ่สร้างมาหลอกพวกเขา จนเกิดปัญหาเกี่ยวกับความรู้สึกเมื่ออยู่ในสิ่งแวดล้อมจริงหรือมนุษย์ด้วยกันเอง

              ที่เขียนมาทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อจะบอกว่าใครถูกใครผิดเพราะผมก็ได้รับอิทธิพลมาจากทั้ง 2 ด้านเพียงแต่อยากให้ทุกคนวิเคราะห์ในสิ่งที่คนๆนึงตั้งใจว่าจะเชื่อและเดินตามทางนั้น ทั้ง 2 คนมีเส้นทางการเดินไม่เหมือนกันซึ่งคุณเองไม่มีทางเข้าใจถ้ายังไม่ได้ดูผลงานของพวกเขา ถ้ามีโอกาสก็ลองหามาดูนะครับเผื่อจะได้คำตอบที่คุณหาอยู่ก็เป็นได้